Yaşadıkça öğrenmek. Ve öğrendiklerini paylaşacak kadar cimri olmamak. Kimi zaman kâğıda dökmek, kimi zamanda ekranda görmek o günü, o haftayı.

Bir nevi sanal günlük yani.

Ama gün gün değil.. Zamanlı zamansız, aklıma estikçe..

Böyle düşünürken bu “Blog” ortaya çıktı iÅŸte. Bu sefer tasarıma o kadar vakit harcamayayım dedim. Amaç yazmaktı. Görüntü ne olursa olsun okunanlar aynı olacaktı nasılsa. Ama sonra bir
kadın çıktı ortaya.. Nicole Kidman. O kadar anlamlı bakıyorduki, onu “öylesine” bir tasarımla kaybetmek istemedim. Sonra çizgiler.. Nereye gittiklerini bilemeden dolanmaya baÅŸladılar ekranda.
Uzamayı kestikleri yerde birÅŸeyler beliriyordu. O zaman farketmeye baÅŸladım tasarımdaki karamsarlığı ve “karanlığı”. Sonra tamamen görünür oldular;

Siyah çiçekler..

Artık geriye dönüş olmadığını biliyordum.. Sevgili Melih Kibar‘ın o muhteÅŸem bestesi gelmeye baÅŸladı kulağıma.. Zaman çok hızlı geçiyordu. Ard arda uykusuz geceler takip etti bu sahneyi.

Kendime geldiğimde tekrar yazmaya başladım. Son okuduğum kitabı, son gittiğim filmi. Dinlemekten bıkmadığım müzikleri. Bilgisayar içinde ufak bir yer ayırmak gerekir diye düşündüm. Teknik bilgi istemiyordum burada, ama tamamen boşlamakta haksızlık olurdu.

Hava aydınlanırken bu meceranın da sonuna geldiğimi hissetmeye başladım. Arkama yaslanıp ne yaptığıma baktım şöyle bir. Halâ birşeyler eklemek istiyordum. Ama yeterdi. Sadece yazmak için başlamamış mıydım bu işe? Öyleyse artık uyumam için bir engel yoktu.

Ben de öyle yaptım. Åžehir uyanıyordu ben gözlerimi kapatırken…

Nedim Åžahin
“Sadece yazmak istedim”

15 Haziran 2005